ga naar de website

"VEI LOU QUÉRI" in de Creuse - Limousin
Chambres en Table d'Hôtes en Gîte
"CHEZ MÉMÉ DELPHINE"

3, Route du Geay    
23220 Moutier-Malcard    
Frankrijk    
Tel. 0033 555 806608    
corrieron@wanadoo.fr    

Nieuwsbriefje no. 0 - juni 2002

Beste mensen,

Wat hebben we het hier naar ons zin! Inmiddels is het al meer dan twee maanden geleden dat we Nederland hebben verlaten, hoog tijd dus om jullie deelgenoot te maken van ons (vooral) wel en wee.

Ik begin ermee jullie te vragen ons adres en telefoonnummer te controleren. In alle drukte voor de verhuizing heb ik (stom, stom, stom!) in een aantal brieven een verkeerd telefoonnummer en/of een verkeerde postcode vermeld . Hierboven staat het enige echte goede, evenals op het kaartje dat we hadden bijgesloten. Stel je voor dat jullie ons proberen te bellen en je krijgt maar geen gehoor.............. Enneh, zegt het voort, we zullen namelijk niet aan iedereen een nieuwsbrief sturen.

Daar gaat ie dan, een stukje geschiedschrijving. Mijn laatste opdrachtgever mocht tot en met 27 maart van mij genieten. En ik van hen.  Een warm afscheid daar liet mij nogmaals beseffen hoe goed het meestal werken was met en voor mijn opdrachtgevers en de betreffende mensen daar. Tja, op het hoogtepunt moet je altijd stoppen, toch? De 28e werd volledig in beslag genomen door inpak- en afbreekwerkzaamheden. Onze buurvrouw Lidwien was zo lief ons ‘s avonds een warme maaltijd voor te zetten, anders was dat er vast bij ingeschoten. Hartverwarmend waren ook de vele mensen uit de buurt die die dag, of al eerder, langs kwamen om gedag te zeggen. Heel bijzonder was een bezoekje ‘s middags van mijn oudste (vanaf 4 jaar) vriendinnetje Anneminke (Mick voor intimi) met haar dochtertje, helemaal uit Amsterdam met o.a. een voor mij zeer speciaal afscheidscadeau. Een schilderijtje met tegen de muur plassende honden van allerlei rassen, dat vroeger in de praktijkruimte van haar vader hing. Haar vader, dierenarts in Bleskensgraaf, mijn geboortedorp, liefhebber van honden, indertijd zelf drie honden hebbend en later aan de “wieg” staand van mijn eerste hondje Floortje. Door hem/hen is mijn liefde voor honden ontstaan en als kind vond ik dat altijd zo’n leuk en prachtig schilderij (in mijn herinnering was het wel een meter lang, in werkelijkheid is het de helft). Waarschijnlijk ook door hem wilde ik ook dierenarts worden, maar ik was niet goed genoeg in mijn B-vakken. En nu ging ik verhuizen naar het voormalige huis en praktijk van een dierenarts in Frankrijk. Inderdaad, Mick, de cirkel is rond. Het dierbare kleinood heeft al een heel mooi plekje gekregen. Wil je ook je moeder nogmaals hartelijk danken?

Op 29 maart jl. was het dan zover. Terwijl Koos en Erik (nogmaals bedankt, mannen, zonder jullie....) om mij heen in het kantoor de boel afbraken, hield ik zolang mogelijk de e-mails in de lucht en handelde ik de laatste zakelijke beslommeringen af, althans voorlopig, zie later. Zij hadden blijkbaar afgesproken om René, Mark en Ron wat op te jagen bij het inpakken van de vrachtwagen, waar Mark gelukkig op het laatste moment nog een aanhangwagen aan had gehangen. Had hij niet zo’n vooruitziende blik gehad, hadden we toch mooi wat op straat moeten laten staan, want van de nieuwe bewoners mochten we ook echt niets laten staan, bleek bij de oplevering.  Zelfs geen handige kastjes of een werkbank, zodat we de gemeentelijke vuilcontainer op het laatst nog behoorlijk en illegaal hebben gevuld. Om vier uur - terwijl René en Mark de laatste dingen nog moesten inladen - gingen Ron en ik samen met de kopers (wij in werkplunje, zij in deftig pak) naar de notaris, waar ons huis in no time van eigendom verwisselde. Binnen een half uur stonden wij weer buiten. Na een laatste douche hebben we onder het genot van een kop koffie ons vertrek uit dat mooie huis nog even op ons kunnen laten inwerken. En, het deed ons niets. We hebben er 17 jaar met heel veel plezier gewoond en genoten van het prachtige uitzicht.  We werden echter wel steeds meer ingebouwd, met alle vervelende gevolgen van dien. Na onze beslissing om weg te gaan, werd de ergernis daarover alleen maar erger. En we wisten wat voor moois er op ons stond te wachten en dat vergoedde alles. Dezelfde ervaring hadden we toen we van de Eikeboomstraat naar de Lauwers vertrokken, dus we herkenden het gevoel.

Rond zes uur gooiden we onze laatste sleutel door de brievenbus en zeiden we Zwijndrecht dus vaarwel. Na een gezamenlijke maaltijd met René en Jenny reden we verder om ergens in het noorden van Frankrijk te overnachten. Nou dat viel nog niet mee. Niet alleen om een kamer te vinden (het was namelijk het paasweekend voor Nederland, België en Frankrijk), maar vooral omdat René en Jen even dreigden in België te stranden als gevolg van wat slordigheid van een vrachtwagenchauffeur. Wat verloren afsluiters op het drukste en onoverzichtelijkste stukje autoweg in Antwerpen zorgden ervoor dat zij in ieder geval een paar uur met pech hebben gestaan, maar het had veel erger kunnen aflopen. We waren dan ook hartstikke blij toen ze ons om 2 uur ‘s nachts - nog nashakend en wel - uit ons hotelbed belden om binnengelaten te worden. Gelukkig verliep de reis de volgende dag op wat files en een bijna lege benzinetank van René en Jen na (die auto rijdt ook niet echt zuinig, Marcel) relatief voorspoedig. Om twee uur reden we - nadat Jenny en ik in La Châtre nog voor 8 man hadden gefoerageerd) onze binnenplaats op. Tot onze stomme verbazing stond daar alle vracht (inclusief al die dozen, Sander) al uitgeladen op de cour en hadden Mark en Cees buiten een gezellig zitje gemaakt van alle banken en stoelen die we hadden meegenomen. Zo van, waar blijven jullie en waar blijft vooral de koffie. Mark en Cees waren de vorige dag na nog een warme maaltijd van Dicky direct doorgereden naar Frankrijk. Om zes uur ‘s morgens hadden ze de vrachtwagen in ons dorp geparkeerd en daarin (in de slaapcabine en op een van die vele banken) heerlijk liggen tukken in afwachting van ons. Om één uur waren ze blijkbaar uitgeslapen en waren ze alvast maar gaan uitladen. Dankzij onze files, hadden ze die klus dus maar mooi zonder ons geklaard.

Nou, toen was er koffie dus. Mét grote punten appeltaart, ons afscheidscadeautje van Caroline (mmmmmmmm, lekker Car). En, of ze het roken, meteen kwamen ook Jaap en Marjan aangereden (met drie prachtige blauwe hortensia’s die inmiddels volop in knop staan). En daarmee was de werkploeg compleet en om na verkenning van het pand gereed te beginnen met proberen alles daarin op z’n vooral voorlopige plek te zetten. Dat betekende dus veel lopen naar de zolder en efficiënt stapelen in de fermette (het aangrenzende boerderijtje).  Ik moest wel een heel lekkere maaltijd bereiden om ze te laten stoppen. Met z’n achten aan tafel met een wijntje en een biertje, na hard werken was het dus extra goed toeven. Helaas konden we Mark en Cees niet overhalen om nog langer bij te dragen aan die gezelligheid. Zij wilden koste wat kost ‘s nachts meteen weer terug naar huis rijden. Tja, Cees z’n zakelijke activiteiten (het verhuren van kano’s en het organiseren van allerlei evenementen daaromheen in/aan de Linge, een aanrader, tel. 0345-631326) riepen hem weer terug naar Heukelum. Bedankt nogmaals, mannen, jullie zijn kanjers.
René en Jenny bleven tot dinsdag en Jaap en Marjan tot donderdag. En wat waren we blij dat ze bij ons waren. Het was niet alleen hartstikke gezellig, ze hebben ook allemaal verschrikkelijk veel werk verzet. Dankzij hen waren we aan het eind van de week redelijk op orde. En ook mede dankzij hen waren de kamer en keuken, die Ron deze winter al fantastisch bleek te hebben opgeknapt, al  heel snel ónze kamer en keuken waar we ons echt thuis voelen. Voor jullie, lieve luitjes, staat de deur altijd open!

Echt wennen hoefden we dus niet. We kwamen ook wel op een prachtige tijd hier aan. Het voorjaar was hier volop losgebarsten. Het was prachtig weer en dat bleef het de hele maand april. We werden verwelkomd met een tuin vol met pinksterbloemen en wilde viooltjes (jammer hè René, dat je niet mocht maaien), bloeiende fruitbomen, buren die blij waren dat we ons nu definitief hier gevestigd hadden, dierlijke buren in de vorm van Charolais koeien (mijn favoriete ras na mijn 9 jaar werken bij de Ambachtsheerlijkheid Cromstrijen) met hun kalfjes aan de noordoost kant van de tuin en schapen met hun lammetjes in ons eigen weitje aan de oostkant van de tuin. En voor het overige barstte de natuur in de Creuse van alles wat jong en fris was. April, een maand om te onthouden als je eens wilt komen. Omdat nog niet alle bomen in blad staan, heb je nog weidsere vergezichten dan normaal en er bloeien bovendien ontzettend veel bomen. De Creuse blijkt vol te staan (ook in het wild) met fruitbomen die allemaal in bloei staan rond die tijd. Verschillende soorten kersen, kastanjes, appels, peren, pruimen, perziken, noten, ga zo maar door. Ook in onze eigen tuin blijken we dus aardig wat fruitbomen te hebben, weliswaar verwaarloosd, maar dat valt wellicht nog te verhelpen. En al die geuren....

De eerste maand was voor mij een feest van herkenning van mijn kindertijd. Natuurlijk het boerenland, de stilte van dat boerenland met de er zo bij horende en geenszins storende achtergrondgeluiden van tractoren en maaimachines, geloei van koeien en geblaat van schapen, een kakofonie van vogelgeluiden, de geuren van bloemen en koeienmest (ja, in deze hoeveelheid en hoedanigheid ook lekker) keuvelende mensen op straat en aan de deur, langs je hoofd scherende zwaluwen (overdag) en vleermuizen (‘s avonds), enz. En dan die bloemen met namen waarvan ik soms niet meer weet of ze echt zijn of dat we ze als kind zelf hadden verzonnen (en ik kan het niet nazoeken want de plantenboeken staan nog ingepakt op zolder). We begonnen met massa’s pinksterbloemen, wilde paarse viooltjes en orchideeën en paardenbloemen, daarna kwamen er allerlei prachtige witte en gele bloemen waarvan ik de naam niet ken.  En wie kent ze nog de roze/paarse “molentjes”, de lepelbloemen (fijne witte bloemen met lepelachtige blaadjes). Inmiddels staat het vol met wilde margrieten, wilde akelei, allerlei korenbloemen, wilde rozen en allerlei andere soorten bloemen en grassen waarvan ik evenmin de naam weet. In de tuinen van de mensen bloeien - zoals vroeger - lupines, duizendschoon en rozen.  Niks geen hosta’s, soorten riet en andere planten met de zo broodnodige moderne uitstraling. Tot zover de flora. Op faunagebied hebben we hier reeën, wilde zwijnen, marters, vossen, beverratten (meer bever dan rat) en ander klein knaagspul. Ja, er wordt hier dus ook gejaagd.

In onze eigen tuin groeit en bloeit van alles. We hebben besloten het maar eens een jaar z’n gang te laten gaan, vooral na de heftige snoei- en kapwerkzaamheden die we rond de kerst met René en Jen hebben verricht. Bij elkaar 62 coniferen van 20 meter hoog (en er staan er nog eens zoveel) en bossages van 10 meter hoog en 10 meter breed gingen tegen de vlakte. Het is heel frappant om te zien wat daarvan en dankzij die snoeierij weer opkomt. Ik heb wel tomaten en pepers in potten gezaaid, een kruidentuintje laten spitten naast de keuken en ingezaaid met allerlei toekomstig lekkers en een groot vak met stokrozen gezaaid. De resultaten vallen nog niet mee, maar ik schijn ook te ongeduldig te zijn. Het weer zit na de zaaitijd niet mee en tja, alle begin is immers moeilijk. Jullie begrijpen dat ik nu ervaring aan het opdoen ben voor mijn moestuin die er volgend jaar moet komen. Iedereen heeft hier natuurlijk zijn eigen moestuin. Gelukkig hebben de buren van beide kanten beloofd mij van advies te dienen. En intussen verwennen zij en andere mensen uit het dorp ons met groente uit hun tuinen en zelf gevangen vis. Juist vanmiddag werden we (voor de tweede keer) verrast met een emmer vol kersen. Dat wordt dus weer dagen smullen.

We hebben hier al aardig wat Nederlandse vrienden en bekenden mogen begroeten, die allemaal ruimschoots hun mentale en financiële steentje bijdroegen (bedankt mensen) (je spaarvarkenfamilie heeft nog niet hoeven functioneren, Sylvia). Vooral in de maand mei was het hoogseizoen. Hartstikke gezellig, maar slecht voor de lijn!! Sinds ik hier ben, leef ik me uit in mijn keukenhobby, vooral als we mensen op bezoek hebben natuurlijk. Overigens heb ik ook een nieuwe manier van koken aangewend. Eenmaal per week halen we boodschappen, dan sla ik van alles vers in om de dagen erna in mijn kookboeken te neuzen wat ik nu weer eens zal maken (jullie afscheidscadeau is al veelvuldig en met succes gebruikt, Marga en Ronald en POD-ers). In de meimaand was dat dus bijna elke avond drie of vier gangen en dat gaat je niet in je krappe kleren zitten. Zelfs Ron klaagt over vetrolletjes en een buikje. Maar, omdat hij lichamelijk hard werkt, wijt ik dat toch meer aan de rust die hij hier ervaart.  Zelf moet ik echter wel oppassen, 3 of 4 gangen moet duidelijk geen gewoonte worden. En juist ook in die gezellige tijd, moest Kanjer met een poot in het gips en kon ik dus ook weinig lopen. Tja, half april alweer een weekje terug in Nederland (voor de 85e verjaardag van mijn schoonpapa, werkoverdracht, een gezellig afscheid, veel vriendenbezoekjes), stormde hij (lees zij) bij Elly en Koos voor de deur (speciaal ter bevordering van hun inburgeringsproces in Streefkerk en het goede contact met hun buren) vanuit de auto een kat achterna, daarbij waarschijnlijk de fietsendrager rakend die op de trekhaak zat. Weer thuis in Frankrijk, bleek de poot dik en vermeed zij om er op te gaan staan. Dat werd dus een bezoek aan de dierenarts 8 km verderop, waar uit een foto bleek dat ze een gebroken teen had. In het gips dus voor drie weken. Inmiddels is dat allemaal achter de rug en  de poot goed genezen, maar zij heeft er wel een conditionele klap van gehad. De oude dame is inmiddels ook dik 11 jaar en dat lijkt zich toch wat te gaan wreken. We verdenken haar zelfs af en toe van aanvalletjes van dementie, dan is ze helemaal de weg kwijt. Ze heeft het overigens verder prima naar de zin, speelt de hele dag waakhond van ons domein, is de hele dag buiten tot ze ‘s avonds door luid te blaffen te kennen geeft naar binnen te willen, komt me halen als ze “uit” of iets anders wil. Inmiddels hebben we ook al weer een vaste logéhond uit het dorp, een zwarte Duitse staander, Onyx. Een beul van een hond, een echte jager die alles grijpt wat losloopt en waarmee het daarvoor dus oppassen geblazen is (het zou een goede zijn voor Streefkerk, Koos), maar verder een scheet van een hond. En uit Nederland verwachten we Karel deze zomer en is Bobby al twee keer op bezoek geweest. De eerste keer met Kerst met zijn vaste pleeg”ouders” René en Jenny en de tweede keer in mei gelijk met hun oudste zoon Taco (gebracht door zijn peetouders Frans en Carola en die op weg naar de Alpen ‘even’ omreden), die een week is wezen logeren en heeft geholpen met zolders opruimen en vuurtje stoken.  En, niet te vergeten, samen met Gerrit en Lotte ervoor heeft gezorgd dat we met z’n allen de krant hebben gehaald. In het kader van ons inburgeringsproces deden we namelijk tijdens hun bezoek mee met een wandeltocht van 18 km (goed zo Lotte) rond ons dorp. Omdat het een puzzelwandeltocht bleek te zijn, de route cryptisch en uiteraard in het Frans was aangegeven, bakten we daar natuurlijk niets van, maar gelukkig liep er voor ons een équipe die bereid was ons in ieder geval te vertellen waar we naar toe moesten. Bij elke stempelpost moesten we vragen beantwoorden, actuele (dat ging nog wel) en over de streek (dat ging dus niet) en andere opdrachten uitvoeren, zoals walnoten slaan (goed zo Gerrit), champignon blind en achterstevoren op een leitje schrijven (goed zo Taco), een Frans liedje zingen en een stukje borduren (goed zo ikzelf). Jullie begrijpen dat we ondanks ons aller inspanning van de 20 ploegen ruimschoots de laatste bleken. Maar bij de prijsuitreiking, onder het genot van een vin d’honneur, bleek men het zo leuk te vinden dat we meededen dat een van de echte winnaars spontaan hun beker ter beschikking stelde als poedelprijs voor ons. En daarmee kwamen we dus compleet met foto en al in de krant.

Overigens wordt er hier veel georganiseerd. We bezochten al diverse rommel- en antiekmarkten, wijnproeverijen (je hebt de verkeerde doos, Erik) en een ezelmarkt (wie wist er dat er meer dan 60 verschillende soorten ezels waren?). Een groot evenement hier in de buurt is de 24 uur van Nouzier (6 km hier vandaan). Nee, geen formule-I race, maar van solexen! Solexen van allerlei modellen, van authentiek tot verbouwd tot brulmonsters. Met berijders gekleed in overal of (veel te groot) leren pak die (meestal 3 rijders per solex) 24 uur lang rondjes rijden in en rond het dorp Nouzier. Dat speelde zich een paar weken geleden af. We zijn naar de start wezen kijken om 5 uur ‘s middags. Het was vreselijk grappig. Moutier (ons dorp) heeft namelijk een eigen equipe van en gesponsord door de lokale loodgieter, en zijn zoon (Frans kampioen geweest) en onze overbuurjongen (die valt maar steeds) zijn twee van de rijders. Op 7 juli hebben we onze eigen 6 uur van Moutier. Van de finish kan jij dus genieten, Ad.

Is het dan allemaal “wel” zullen jullie je afvragen. Nee hoor, we hebben ook wel wat “wee”, van die kleine zorgen (naar welke kapper moet ik nou gaan, hoe raak ik die 3 extra kilootjes toch kwijt) en tegenslagjes. Zo bleek het wel 4 weken te duren voordat we een internetverbinding tot stand hadden gebracht. Tja, bel maar eens met een helpdesk in Frankrijk. In Nederland is dat al niet te volgen, laat staan hier, waar ze niet zoals wij alle Engelse termen hebben overgenomen.  Nou ja, dat kostte dus veel sores dat mijn computer niet in orde was (maar dat kon helemaal niet dankzij Guy), veel postpakketjes heen en weer en bezoekjes naar France Télecom in Guéret, 30 km hier vandaan, en toen dat allemaal niet hielp met heel mijn pc hebben en houwen naar een computerzaak in datzelfde Guéret, waar twee alleraardigste jongens er een eer in stelden een Nederlandse te helpen met programmatuur in Nederlandse taal en dat allemaal voor 38 euro. En ja, toen deed onze Nederlandse fax het hier niet en kochten we een nieuwe. En toen bleek de nieuwe zijn instellingen niet te onthouden en niet automatisch te kunnen werken. En bij controle in de winkel (weer in Guéret) bleek hij het daar wel te doen. Wat nu?

En ja, toen ging ook onze telefoon en het genomen abonnement kuren vertonen. En ook de telefonische servicedienst bleek na doormeting op afstand niet te weten wat eraan te doen. Tja, en dan komt er meteen weer een portie “wel”, want na een noodkreet per fax naar een mevrouw bij France Télecom die ons al eerder goed geholpen had, stond er ‘s middags nog een technicus op de stoep die constateerde dat we een verkeerde centrale hadden gekregen, meteen een nieuwe installeerde waarmee direct alle problemen verholpen waren en France Télecom bood ons ook nog een maand gratis abonnement als vergoeding voor de ervaren ongemakken. En toen ging de printer opeens spontaan inkt lekken en toen hij daarmee klaar was, stopte hij er helemaal mee. Maar gelukkig heeft Ron dat helemaal zelf kunnen verhelpen. En toen deed ook de scanner het niet meer en blijft dat niet doen.

En tja, onze architecte schoot maar niet op met het verzamelen van offertes voor de verbouwing die moesten worden ingediend voor onze subsidie-aanvraag. Maar - nadat ik een keer in het Frans goed boos was geworden - ging het opeens veel sneller en kwam de aanvraag bij toeval in een stroomversnelling. Inmiddels zijn we zover dat we weten dat we subsidie zullen krijgen, hoewel dat in juli nog officieel door zeg maar de Provincie moet worden bekrachtigd en dat we kunnen beginnen met de grote verbouwing. Wat dus vooral inhoudt 2 badkamers aanpassen, 3 nieuwe bouwen, verwarming, water en elektriciteit aanpassen, een nieuwe entree en een gastenruimte maken. Maar ja, de offertes zijn nog te hoog voor ons budget en de aannemers hebben geen tijd om aan de slag te gaan. Sommige wilden niet eens offerte uitbrengen omdat ze het te druk hebben. Wanneer we echt aan de slag zullen/kunnen gaan, zal de komende weken blijken.

En wat doen jullie nou de hele dag, zullen jullie je afvragen. Nou, we werken hard roep ik maar steeds, maar dat valt eigenlijk wel mee. Het gaat allemaal heel relaxed. We worden om " 8 uur wakker (natuurlijk staat de wekker hier niet) en ontbijten dan. Vervolgens ga ik een uur met de hond lopen en Ron een uur studeren. Dan drinken we koffie en rond die tijd komt de postbode persoonlijk onze post overhandigen (gezellig, mensen, al die kaarten) en de bakker een speciaal voor ons gebakken volkorenbroodje en pas dan gaan we echt aan het werk. Toch hebben we al behoorlijk wat gedaan. We zijn daarbij wel in de traditionele rolverdeling vervallen. Ron schuurt, schildert e.d. en ik vermaak gordijnen, sop, ontwerp, verzorg de inwendige mens en de sociale contacten. Nou ja, in grote lijnen dan.  Maar, het bevalt tot nu toe uitstekend en het voorkomt dat we te veel dingen samen moeten doen en dus wellicht ruzie zouden gaan schoppen.

Overigens, slapen dat we hier doen. Als blokken, we worden zelden wakker voor 8 uur. Zelfs Ron ligt niet om 7 uur te bedenken wat hij allemaal moet doen. Kun je nagaan wat stilte en rust voor je nachtelijk welzijn betekenen. Én voor je huid, dames. Er is geen rimpeltje meer bij me te bespeuren. Volgens Ron ben ik 10 jaar jonger geworden. Weg dus met dure crèmes, maskers en facelifts. Op naar de Creuse! Enneh die extra kilootjes loop ik er wel weer af in Marokko. Hopelijk vind ik voldoende deelnemers om in september weer te gaan (kijk op www.aziamtrek.com) en een kapper, nou ja, ik kan altijd nog de tondeuse erop zetten.

En de oude zaken?  Op de valreep heb ik ook de activiteiten van Motief nog aan een ander kunnen overdragen. Een bevriende relatie was daarin erg geïnteresseerd en inmiddels heb ik mijn opdrachtgevers ervan op de hoogte gesteld dat ik mijn kennis en ervaring onder begeleiding en op afstand via haar ter beschikking stel.
En de bungalow wordt dit jaar ook weer prima verhuurd. Tot begin september toe is de bezetting 100% (kijk op www.bungalow-nederland.com).

En de nieuwe? Nou die gaan ook voortijds al prima. Dankzij de promotie-activiteiten van mijn moeder hebben we al 3x betalende gasten gehad en er kwamen zelfs ‘s avonds een keer 3 mannen met de vraag of ze konden eten. Natuurlijk, kon dat. Dat bleek een Nederlandse makelaar, met een assistent en een koper, die nogal actief is in deze streek, getrouwd met het (Franse) nichtje van onze buren en... Nou ja je begrijpt het al. In ieder geval heeft hij gevraagd of wij voor hem tegen betaling projecten voor hem willen gaan bekijken en potentiële klanten willen rondleiden, waarbij ze zo mogelijk ook bij ons overnachten. Het eerste project hebben we bezocht. Maar eens kijken wat er van terecht komt.

Inmiddels stuurt onze collega van 8 km verderop ook mensen aan ons door en hebben we voor de komende zomer ook al aardig wat overnachtingen gereserveerd staan. Dat wordt dus laveren tussen verbouwactiviteiten en gasten ontvangen.

En dan de naam. Ik had jullie allemaal gevraagd mee te denken en daarop zijn heel wat reacties binnen gekomen. Hier volgt een (anonieme) selectie van namen die door de eerste ronde zijn gekomen. Doe mee met het bepalen van de prijswinnaar in de tweede ronde en breng je stem uit per mail, telefoon (het goede nummer), fax of kaart (met de goede postcode). Sorry, Gerben en Dees, jullie suggestie scoorde hoog, maar is al bij een collega in gebruik.

Le boucle bouclé (vrije vertaling van de cirkel is rond, letterlijk de gestrikte strik)
Maison à bon
Le bocage        (naar het landschap, bosjes, wallenlandschap)
Le taillis           (idem, kreupelhout/-bosje)
“Veï lou quéri” (naam met historisch tintje. In de Creuse ligt nl. de vroegere taalgrens tussen de langue d’oc en de langue d’oil. Ons huis ligt in de bovenstreek (d’oil), waar je de herders vroeger tegen hun honden kon horen roepen “veï lou quéri”, wat betekent “ga ze halen”. De schapen en koeien dus, maar in ons geval de gasten. Verwijzing naar herder (gastheer/vrouw), honden. En als je het snel zegt hoor je, in gedachten de kaasnaam “la vache qui rit”, “vélo qui rit” (de lachende fiets, want je kunt hier zo prachtig fietsen)
La passerose    (naam van een stokroos en verwijzing naar ‘passer’, langsgaan)
of toch gewoon
La maison de Corrie et Ron

Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties.

Zo, dat was het geloof ik wel voor de eerste keer. Deze nieuwsbrief gaat uiteraard naar (zakelijke) vrienden, familie en bekenden. En de eerste keer in ieder geval ook naar iedereen die naar aanleiding van onze verhuizing een reactie heeft gestuurd. Krijg je hem per post en je hebt een e-mailadres, geef dat dan aan ons door, zodat we dat de volgende keer kunnen gebruiken.

Ron is het helemaal met dit verhaal eens en groet jullie niet minder hartelijk dan ik.

Tot......

Corrie

 

voor een onvergetelijke vakantie in Marokko

kom tot rust in het ook volgens de Fransen nog echte Frankrijk

er eens lekker tussenuit in eigen land

kom eens wandelen op de Franse campagnega