ga naar de website

"VEI LOU QUÉRI" in de Creuse - Limousin
Chambres en Table d'Hôtes en Gîte
"CHEZ MÉMÉ DELPHINE"

3, Route du Geay    
23220 Moutier-Malcard    
Frankrijk    
Tel. 0033 555 806608    
corrieron@wanadoo.fr    

Nieuwsbriefje no. 2 - december 2003

Lieve lezers,

Hè hè, daar is ie dan eindelijk, de 3e nieuwsbrief. Ik had hem jullie al veel langer beloofd en me indertijd voorgenomen er regelmatig een te schrijven, bijvoorbeeld eens in de drie maanden..... Nou ja, eenmaal per jaar is ook regelmatig, toch? Ik schrijf hem op jullie sinterklaasavond. Nee, in Nederland deden we daar al niet aan en in Frankrijk al helemaal niet. De heilige van 6 december is wel Saint Nicolas, maar de commercie heeft hem hier nog niet ontdekt als pakjesmeneer. Overigens heeft elke dag hier z’n heilige. We horen na het Franse weerbericht altijd wat de heilige van de volgende dag is. Kennen we dat in (katholiek) Nederland eigenlijk ook?

Schrik maar niet, het wordt niet zo’n lange brief als de vorige keer. Niet dat ik niet zoveel heb te schrijven. Integendeel, ik zou vele bladzijden kunnen vullen, maar de tijd dringt, want overmorgen vertrekken we voor een dag of 10 naar Nederland. Maar, ik wilde jullie toch nog op de valreep het blijde nieuws laten horen. Nee, ik kan al lang niet meer zwanger worden. Of het zou moeten gaan om m’n virtuele kind. Daar lijkt het wel een beetje op, want ik heb er samen met de makers de laatste weken hard aan gewerkt en het was dus een hele bevalling.

Tataaààà, onze website is in de lucht, sinds gisteren! Klik op www.veilouqueri.com en je kunt het wonder aanschouwen. Ja, inderdaad hij is alleen nog in het Frans (aan de Nederlandse versie wordt gewerkt). Als al dat Frans problemen oplevert, klik dan gewoon maar eens de pagina’s aan. Er staan prachtige foto’s op, van binnen en buiten ons huis en van de omgeving (sommigen van jullie staan er ook op.) ‘Plan de découverte’ is de Franse kreet voor het Nederlandse (!) homepage. Hier en daar zit nog een schoonheidsfoutje, maar dat valt misschien alleen mij op. De site is gemaakt door collega’s van ons. Een enthousiast stel uit La Celle Dunoise, zo’n 20 km hier vandaan. Zij hebben ons deze zomer ook aan heel wat gasten geholpen. Tijdens de weinig rustige dagen deze zomer brachten we regelmatig kennismakingsbezoekjes aan collega’s, VVV’s of dergelijke. Met Henri en Béatrice klikte het meteen. Ze zijn, net als wij, ontzettend enthousiast over hun werk en de Creuse (zij doen het al 9 jaar) en we werken sindsdien nauw samen. Ons geluk was dat zij heel veel weten van websites bouwen, het toerisme in de Creuse (Henri was jarenlang directeur van een van de VVV’s), het vak dus en dezelfde smaak hebben wat betreft fotografie en vormgeving. Bovendien (dit voor de kenners) weten ze hun site ook nog zeer hoog in de lijsten van de zoekmachines te krijgen. Ze hebben deze zomer zo’n 80% van al hun boekingen (en dat zijn vooral meerdaagse verblijven) via de website gekregen. En daar profiteren wij dankbaar van mee. Dat belooft veel goeds voor volgend jaar. Er komt nog een pagina bij met een uitleg over het hoe, wie en waarom van bijv. logo, kleur, e.d. Onze gast/vriendin Margreet wil ik hier alvast noemen (logo en foto’s).

En dit jaar was al zo goed, in ogenschouw genomen dat we nog in geen enkele gids stonden. Op vrijdag 18 april werd de laatste toilet (we hebben er 7!) opgehangen. Toen hadden wij inmiddels alles geschilderd (Ron) en behangen (ik) en ingericht (samen). Diezelfde dag arriveerden ook de eerste gasten. De bijna voltallige familie van Ron, dus die konden lekker proefdraaien. Sindsdien hebben we vrijwel steeds gasten gehad en in augustus waren we de volle maand volledig bezet. Tot eind september bleef het lekker draaien en in oktober hadden we nog een weekend golfende mannen in ons midden. En dat allemaal dankzij jullie die bij ons waren, en collega’s dus. Niet alleen Henri en Béatrice, maar ook van Sylvi, over wier hulpvaardigheid ik al eens eerder vertelde en nog een aantal anderen in de buurt. Leuk hoor, als dat zo kan gaan. En, de meeste gasten hebben weer met ons meegegeten (of liever, wij met hen). We hadden een internationaal gezelschap aan tafel (soms tegelijk), Nederlanders, Fransen (ongeveer 50/50), Engelsen en zelfs Kameroenezen en Egyptenaren. Reuze gezellig en lekker, maar slecht voor de lijn al die avonden 3 à 4 gangen. Volgend jaar ga ik 1 à 2 gangen overslaan, heb ik me voorgenomen. We hebben ook maar besloten om met ingang van volgend jaar toch officieel table d’hôte (dus met het diner erbij) te worden. Bij deze formule moet er zowiezo tevoren gereserveerd worden, dus we kunnen altijd weigeren als het een keer te veel wordt of ik geen zin heb in koken.

En wat een geweldige zomer was het hè? We hebben vrijwel elke dag buiten kunnen ontbijten en dineren. Geweldig. En overdag tijdens die hitte? Gewoon binnen blijven vanaf een uur of 10 en pas om een uur of 4 weer naar buiten. We kennen nu het voordeel van dikke muren en luiken voor de ramen. Door die potdicht te houden, hielden we het lekker tot betrekkelijk koel in huis.

Ja, het gaat ons dus heel goed. Hoewel het ook wel een verdrietige tijd is. Sommigen van jullie weten het al, we hebben onze Kanjer 23 oktober laten inslapen. Voor ons gevoel natuurlijk veel te vroeg, maar ze was wel al bijna 13 jaar. Het laatste jaar was het al wisselend tobben met haar. Ze had verschillende oude-dames-kwalen, waar ze bij tijd en wijle knap last van had, maar gesteund door medicijnen en af en toe een bezoekje aan de dierenarts, leefde ze er toch nog goed van. Sinds juli moest de dierenarts wel steeds vaker geraadpleegd worden, maar haar hart en andere organen bleven die van een jonge hond en we liepen nog elke dag een flinke ronde van een uur of twee. Begin oktober stopte ze echter met eten. Ze wilde de laatste week ook niet meer uit, deed af en toe een plas in de tuin en bleef verder in huis in mijn buurt liggen. Drinken deed ze nog wel, maar toen dat er ook uit kwam, hebben we besloten haar en onszelf niet langer te plagen. Ze ligt in de tuin onder de kersenbomen begraven.
Je weet dat het komt, maar het blijft verschrikkelijk. Vooral ik was/ben mijn hele dagelijkse structuur kwijt. Ik begon de dag immers altijd met een fikse wandeling. Pas nu besef ik hoe mijn leven toch om dat lieve dier heen gebouwd was, een praatje, een knuffel, een kwispelende staart…..  Nog hoor ik regelmatig d’r mand kraken, haar drinken, blaffen, enz. Onzin natuurlijk, maar ja. Om toch nog in beweging te blijven, lease ik een hond uit het dorp voor mijn (vrijwel) dagelijkse wandeling. Onyx, sommigen van jullie kennen hem wel, een overenthousiaste Duitse staander die anders de hele dag aan de lange lijn ligt bij het huis. Goed voor mij en voor hem. En de mensen in en rond het dorp missen me dan ook wat minder.
Ja, er zal wel een keer een andere komen, maar nog niet. We moeten eerst rouwen en in onze gedachten plaats maken voor een andere. Het zou niet eerlijk zijn tegenover het nieuwe blafkind, ik zou waarschijnlijk nog te veel vergelijken.

Wat is er verder nog gebeurd het afgelopen jaar. Nou, de verbouwing natuurlijk. We hebben de hele winter 5 aannemers over de vloer gehad (niet constant hoor) en dat was eigenlijk reuze gezellig. We waren al benieuwd hoe we deze winter zouden doorkomen zonder hen en zonder gasten, maar dat valt tot nu toe mee. Over het algemeen is de verbouwing erg goed gelopen. Met een van de vijf hadden we steeds problemen (hij moet nog steeds een paar dingen overdoen). Gelukkig waren de anderen uitstekend en vingen of losten ze veel van de door hem veroorzaakte problemen op. Nou ja, ik heb in ieder geval wel m’n Frans weten bij te schaven, inclusief met een scheldvocabulaire. Ach, en als alles klaar is en zo mooi geworden als het nu is, ben je dat ook weer gauw vergeten.
Op 2 mei kregen we inspectie van Gîtes de France en we/ons huis zijn met vlag en wimpel geslaagd voor het predikaat chambres d’hôtes, 3 épis (zoiets als 3 sterren) én, wel zo belangrijk, we mochten dus ook onze subsidie innen.

We hebben inmiddels ook een officiële verblijfsvergunning, zijn ingeschreven voor de sociale en ziektekostenverzekeringen, en als bedrijf bij de Kamer van Koophandel (dat hing allemaal met elkaar samen), hebben ons eerste aangifteformulier voor de Franse belastingen gekregen en hebben een auto met Frans nummerbord. Dat is in vier regels neergeschreven, maar het proces daartoe was iets ingewikkelder en duurde iets langer hoor. Onze verblijfsvergunning verschaft ons gratis toegang tot Franse les. Elke maandagmiddag zitten we vrijwillig maar braaf van 2 tot 5 in de klas om samen met Engelse, Turkse, Venezuelaanse, Zuidafrikaanse en andere Nederlandse mensen de taal onder de knie te krijgen. Wij hebben het – gelet op de Nederlandse hype - spottend over onze “verplichte inburgeringscursus”.

We lijken dus al aardig verfranst, maar dat valt mee hoor. Hoewel, het wordt voor mij de eerste keer dat ik terugga naar Nederland, ik had er ook nog geen behoefte aan. Maar nu zijn Ron z’n ouders 60 jaar getrouwd en ja, zo’n feest wil je natuurlijk niet missen. Ron was wel nog twee keer in Nederland toen ik in Marokko was, in februari en oktober. In mei was ik daar ook, maar toen wilde hij toch gewoon thuis blijven. Ook voor hem voelt het dus inmiddels zo, THUIS.

Ron heeft na de verbouwing het sporten weer opgepakt. Hij is lid geworden van een tennisvereniging (24 leden!) in een naburig dorp. Elke zondagmorgen gaat hij tennissen en regelmatig wordt hij gebeld voor een partijtje (ja, ook ’s winters, dan spelen ze in de hal, nota bene) en voor aperitieven, 5-uurtjes en maaltijden, en dan mag ik ook meekomen. Hij won zelfs al een toernooi in een naburig dorp (waar ze zeer vereerd waren met zo’n internationale deelname) samen met vrienden én kreeg daarbij zelfs een tweede beker als trouwste deelnemer (en dat met 40 graden). Golfen doet hij wat minder frequent dan in Nederland (hij mist z’n maat), maar ook daarvoor heeft hij inmiddels wat contacten. En, natuurlijk speelt hij tennis en golf met de gasten. Het zomerseizoen was voor de racefiets en nu zit hij zeer regelmatig op de ATB. Kortom, hij heeft z’n sportieve draai wel weer gevonden.

Tja, wat verder. We hadden weer onze feesten en evenementen in het dorp en omgeving. We hebben heel veel leuke ontmoetingen gehad, niet alleen met onze gasten, maar ook met anderen. We mochten “hoog” bezoek ontvangen van de directeur van het departement van toerisme. Hij heeft intussen ook met me gesproken over de vertaling van toeristische informatie en het vertegenwoordigen van de Creuse op vakantiebeurzen in het buitenland (straks ga ik nog carrière maken). We hadden – behalve m’n kruiden - nog geen moestuin bij het huis, maar gebruikten een stukje van de tuin van Onyx’ baas. We aten dus al sla, bietjes, aardappelen, prei en een enkele tomaat van eigen teelt (ondanks de grote droogte) en verder werden we weer ruim bevoorraad door onze buren. Ik op mijn beurt heb hen laten kennis maken met appeltaart, erwtensoep en andere Nederlandse culinaire hoogstandjes (maar of zij er ook zo over denken….). De fruitoogst was weer enorm. Ik heb dagen jam en compotes staan maken, dus als je daar van houdt………

En, hoe gaat het met jullie? Weinig belangstelling voor Nederland wil niet zeggen dat we niet op de hoogte willen blijven van jullie reilen en zeilen, hoor. Integendeel. Al dan niet elektronische post ontvangen blijft erg leuk!

Ik kan nog wel uren doorgaan, maar had beloofd het kort te houden. Misschien dat ik nu geen jaar wacht, maar eerder van ons laat horen. Het zal dan meer in de trant zijn van “zoek de 7 verschillen” in plaats van een geschiedkundig werk als dit.

Rest mij jullie allemaal hele Fijne Feestdagen en een Gezond en Gelukkig Nieuwjaar toe te wensen. En wat ons betreft, tot ziens in “Vei Lou Quéri”!

Corrie en Ron

voor een onvergetelijke vakantie in Marokko

kom tot rust in het ook volgens de Fransen nog echte Frankrijk

er eens lekker tussenuit in eigen land

kom eens wandelen op de Franse campagnega