ga naar de website

"VEI LOU QUÉRI" in de Creuse - Limousin
Chambres en Table d'Hôtes en Gîte
"CHEZ MÉMÉ DELPHINE"

3, Route du Geay    
23220 Moutier-Malcard    
Frankrijk    
Tel. 0033 555 806608    
corrieron@wanadoo.fr    

Nieuwsbrief no. 6 - februari 2008

Lieve lezers; vrienden, familie en gasten,

De sneeuwklokjes, narcissen en wilde bieslook komen uit de grond, de elzen en hazelaars beginnen te bloeien (en daarmee mijn hooikoorts helaas ook) en ik heb zelfs al petunia’s zien bloeien. Hoewel we de winter natuurlijk nog niet achter de rug hebben, deed mij dat er toch aan herinneren dat het schrijven van de jaarlijkse nieuwsbrief aan jullie een winterklus is. Vandaar hierbij, de 7e alweer. De echte wintermaanden december en januari heb ik vooral besteed aan onze website. Het bijwerken en verbeteren ervan en het bevorderen van de vindbaarheid. Er zijn pagina’s gewijzigd en toegevoegd (nee, nog steeds geen receptenpagina) en veel foto’s. Dat was allemaal heel veel werk, maar ook ontzettend leuk om te doen. Bezoek de site maar eens en zoek de verschillen. Tip: kijk vooral bij de pagina’s over onszelf en de activiteiten. De oplettende lezer zal daarbij ontdekken dat we dit jaar ook groepswandelreizen organiseren en dat de Tour de France opnieuw onze regio zal aandoen. Het kan niet op. Zie verder in deze brief.

Maar eerst een terugblik. We hadden nogal wat sportieve evenementen het afgelopen jaar. De Olympische Spelen, het Europees Kampioenschap voetbal en uiteraard de Tour de France. Behalve veel kijkplezier leverde dat ook een aantal gedenkwaardige momenten op.
De Olympische Spelen inspireerden Franse gasten om in het gastenboek te schrijven dat, als er bij de Spelen een categorie voor de ontvangst van gasten zou zijn, wij zeker een gouden plak hadden gewonnen. Leuk hè? Kijk voor een impressie uit het afgelopen jaar maar eens in het gastenboek op de website (www.veilouqueri.com/nederland/livredor.htm).
Voordat Kuusjiedieng (de Franse uitspraak voor Guus Hiddink) een eind maakte aan de Nederlandse droom op het EK-voetbal, hadden we de droomwedstrijd Nederland-Frankrijk. Voor de Fransen werd het een nachtmerrie, maar het gaf ons een bijzondere avond. Samen met Franse en Nederlandse gasten keken we tijdens de avondmaaltijd op TV naar de wedstrijd, nog net niet met het bord op schoot. Al dan niet gehuld in het oranje of blue van beide elftallen. Wij hebben ons wijselijk in neutrale kleding gestoken, dat begrijpen jullie. Gezellig was het wel en de Fransen waren hun verdriet gauw vergeten.

En dan hét evenement van vorig jaar de Tour de France en ons gelijknamige arrangement. Na het bekendmaken ervan, stroomden de aanmeldingen direct binnen. De week zelf begon met de jaarlijkse 6-uurs Solexrace in ons dorp. Ook voor mensen – zoals ik - die niet van racen of herrie houden toch een heel spektakel. Een van de dagen daarna maakten we met z’n allen een z.g. Franse wandeling door het Creusense landschap. Een ronde die halverwege wordt onderbroken door een ‘menu ouvrier’ (werkmansmaaltijd) in een herberg, met 4 gangen en onbeperkt rode wijn. We kozen voor de ronde Bourg d’Hem – La Celle Dunoise – Bourg d’Hem, die ons niet alleen langs het riviertje de Creuse leidde, maar ook door allerlei gehuchtjes en de twee lieflijke dorpjes die de naam aan de route geven. Niet alleen onze huisgenoten deden mee, maar ook een bevriende familie met aanhang die hier in de buurt een grote schuur aan het opknappen zijn. De enkele niet-wandelaars kwamen op vier wielen naar La Celle Dunoise, wat maakte dat we met zo’n 15 man/vrouw aan tafel zaten. De Tour-dag zelf begon al vroeg met de voorbereidingen voor het varken aan het spit. We hadden er een van zo’n 20 kg besteld, maar Ron kreeg een jongedame van wel 30 kg in z’n handen gedrukt toen hij zich bij het regionale abattoir vervoegde. Onze vriend Albert was om 11.00 uur ter plaatse om het beest (dat al een dag gemarineerd had in een mosterdmengsel ) draaiende te maken en te houden, het bij tijd en wijle, als een bisschop met een wijwaterkwast, besproeiend met een mengsel van olijfolie en verse kruiden. ’s Avonds rond 8 uur mocht zij eraf en al zijn werk was niet voor niets geweest. Alsof er een varkensengeltje over je tong pieste. Zelden zulk mals vlees gegeten. De hele toerkaravaan zat toen natuurlijk al lang en breed aan de biefstuk met pasta in hun hotel. ’s Middags rond 12.00 uur kwamen de renners door ons dorp, om 10.30 uur voorafgegaan door de hele publiciteitskaravaan, kwistig allerlei prullaria in het rond strooiend waar mensen van alles voor over hebben om het in handen te krijgen. Suzanne en ik waren toen al weer druk in de weer om de lunch voor te bereiden voor de echte toerliefhebbers die met Ron naar Aigurande waren om de start mee te maken. Het was prachtig weer, maar na de lunch dreigden een paar druppels toch nog roet in het avondlijke eten te gaan strooien. Gelukkig waaide het buitje over en met behulp van onze gasten en vrienden konden we de tuin voor de avond gaan voorbereiden. Aan het begin van de avond kwamen onze vrienden en voormalige collega’s Henry en Béatrice met hun 5-koppige band de zaak installeren en toen kon het feest van start gaan. Gezien de te verwachten rumoerigheid hadden we uiteraard ook onze buren uitgenodigd, alsmede een aantal vrienden en bekenden uit de buurt. Het was een internationaal gezelschap; Nederlanders, Fransen, Ieren en Australiërs. Uiteraard was ook de wandelfamilie weer van de partij, die op hun eigen wijze een bijdrage aan het feest leverden door een zelf gecomponeerd lied ten gehore te brengen. De kinderen deden het daarna nog eens dunnetjes over met een improvisatie ter plekke. En, uiteraard was er de hele avond goed te eten en drinken, zoals het een geïntegreerd gastheer en –vrouw betaamt. Het werd een zeer geslaagd feest dat tot in de kleine uurtjes duurde.
Nee, Mart Smeets is niet gekomen. Hij had blijkbaar de voorkeur gegeven aan Argenton sur Creuse, maar wat zal hij er spijt van hebben gehad als hij het had geweten………………….

En ja, dit jaar doen we het arrangement dus nog eens – zij het dunnetjes – over. De renners van de Tour zullen opnieuw onze mooie regio doorkruisen, schijnbaar opnieuw op een steenworp van ons huis, hoewel de exacte route ons nog niet bekend is. Na een rustdag in Limoges, starten ze daar op 14 juli voor de 10e etappe van 193 km naar Issoudun. Het wordt wat minder uitbundig dan vorig jaar omdat ze niet door ons dorp komen, het niet samenvalt met de week van de Solexrace (die is voorzien voor 5 juli), maar het is wel tegelijk met dé nationale feestdag van Frankrijk, quatorze juillet. In ons dorp vinden dan allerlei festiviteiten plaats (bloemencorso, muziek- en dansoptredens, mechouï (lam aan het spit) en ’s avonds bal. En natuurlijk plannen we ook weer een Franse wandeldag in. Kijk aan het eind van deze nieuwsbrief voor de details van het arrangement.

Ook voor het overige was ons ‘zakelijk’ jaar weer succesvol. We behielden de vermeldingen in o.a. de twee Routard gidsen (Limousin en de beste chambres d’hôtes van Frankrijk) en er werden in 2008 niet minder dan    pagina’s van onze website bezocht. Mede daardoor ontvingen we een internationaal gezelschap. De Fransen gaan nog steeds aan kop wat het aantal personen betreft, maar de Nederlanders hebben hen inmiddels ingehaald op het aantal overnachtingen. Jullie Nederlanders blijven dus gemiddeld langer bij ons. Deels zit hem dat in de verhuur van de gîte, die veel vroeger door Nederlanders wordt geboekt, waardoor de Fransen naast het net vissen, maar het komt natuurlijk ook door de wandelarrangementen die steeds meer geboekt worden. We hebben weer erg veel leuke en interessante mensen ontmoet, plesante (zoals onze Belgische gasten plegen te zeggen) avondmaaltijden genoten en met hen/jullie ook heerlijke wandelingen gemaakt. Ron heeft het aantal wandel- en atb-routes deze winter fiks uitgebreid, mede dankzij een speciaal computerprogramma daarvoor. Nadat het op papier (of liever gezegd op het scherm) is ontworpen, wordt de route natuurlijk uitgebreid door Ron (op de ATB) en Tessa (uiteraard lopend) getest.

Tessa is dus nog steeds in topconditie, ook omdat ze vorig jaar zo’n beetje al onze wandelende en fietsende gasten op hun tochten heeft vergezeld. Ze weet bij het uitstappen van nieuwkomers al precies wat voor vlees ze in de kuip heeft en of er wat valt te bewegen de komende dagen. Als ze daarin bevestigd wordt, wijkt ze geen ogenblik meer van hun zijde. Bij tijd en wijle verdwijnt ze nog wel eens een paar uur alleen of met haar vriend, een border collie uit de buurt. Zo ligt ze op dit ogenblik al 18 uur ongeveer onafgebroken op haar kussen, nadat ze gisteren van 9 uur s’ morgens tot 9 uur ’s avonds met hem op stap is geweest. Joost mag weten, waar ze allemaal naar toe gaan, maar ze zijn rond het middaguur in ieder geval in Aigurande gezien. Haar laatste avontuur met Onyx, de hond van Albert en Suzanne, dateert van vorig jaar rond deze tijd. Ik was in Marokko en vervolgens verdwenen die twee voor 5 dagen. Onyx, die af en toe inderdaad nog steeds zo’n 17 km overbrugt om ons op te zoeken, verscheen op een woensdag. Nadat Albert hem had opgehaald en thuis gebracht, keerde hij meteen weer terug om stiekem Tessa op te halen. Normaal gesproken, komen ze dan na een uur of 6 wel weer opdagen, maar dit keer dus niet. Oef, kunnen jullie Rons ongerustheid voorstellen? Hij heeft alles afgebeld, alle dierenartsen in de buurt, het asiel en een oproep laten doen op de radio. Niets. Pas op maandagmorgen werd hij gebeld door een dierenarts uit Aigurande (al weer, wat zoeken ze daar toch). De twee waren door een boer daar in de buurt in de schuur opgesloten (gelukkig voordat ze schade konden aanrichten) en hij had de vondst gemeld met doorgeving van het oormerk van Tessa. Helaas was het weekend en dan werkt die dienst niet, dus het was pas maandag voordat ze de eigenaar konden achterhalen. Twee of drie dagen in die schuur, waarschijnlijk zonder eten en drinken of hun behoefte kunnen doen, dat heeft ze even geleerd. Onyx is maanden niet geweest en Tessa bleef de eerste weken als een hondje naast de baas lopen. Intussen zijn ze beiden alles weer vergeten natuurlijk.

Dat het geen ontrouw is, blijkt wel uit onze mooiste dierenanekdote van het jaar. Ik was nogal langdurig in Marokko en Ron is daarom tussendoor ook drie weken overgekomen voor een vakantie. Onze collega’s Béatrice en Jean-Jacques, die ook al twee van onze babygeitjes hebben overgenomen, boden aan om op haar te passen. Ze hebben zelf ook een hond en veel ruimte, dus dat leek een prachtige oplossing. Omdat ik al een voorgevoel had, had ik voor mijn vertrek al briefjes gemaakt voor onze buren met hun adres en telefoonnummer. Ron bracht haar voor zijn vertrek naar hun huis bij La Celle Dunoise, zo’n 25 km hier vandaan. De volgende dag al zagen B en JJ Tessa al drie keer vertrekken, elke keer in een andere richting, maar ze kwam steeds terug. De volgende dag probeerde ze het weer en toen had ze blijkbaar de goede richting te pakken, want ze kwam niet meer terug. Paniek natuurlijk bij onze oppassers. ’s Avonds heeft onze buurvrouw haar al horen blaffen en de volgende morgen kwam ze enthousiast de buurman begroeten toen hij de andere beesten kwam verzorgen. B en JJ hebben haar maar weer opgehaald en thuis goed in de gaten gehouden. Tessa had het toen blijkbaar begrepen dat we weg waren, want ze heeft geen pogingen meer ondernomen. Wat gaat er in zo’n beest om hè? 25 km, een route die ze nog nooit gelopen had, twee rivieren die ze over moest, hoe heeft ze het gevonden!

Met ons ander beestenspul gaat het ook naar den vleze. Onze moedergeitjes kregen vorig jaar elk een tweeling, alle vier meisjes, dus dat was een dolle boel in de wei en een vreugd voor gasten, passanten uit het dorp en ons zelf natuurlijk. Twee van biquettes zijn vertrokken naar de Indre bij een Frans echtpaar als gezelschap voor een geitje en een pony. Mensen die zo dol zijn op hun beesten dat ze zelfs achtergrondmuziek in het stalletje hebben (!?) en die ons regelmatig foto’s sturen van Prunelle en Mirabelle zoals ze inmiddels gedoopt zijn. De andere twee hebben ook een bestemming, maar lopen nog bij ons, omdat de nieuwe eigenaren al wel een stal, maar nog geen wei gereed hebben. En ik wil niet nog eens meemaken dat een telg van ons ongelukkig is, zoals ons eerste bokje, Basil, die inmiddels aan tetanus is overleden, nadat hij zich verwond had aan het een of ander bij het uitbreken op zoek naar mals gras. Kinderachtig en niet reëel, het zijn toch maar dieren, zullen wellicht een aantal van jullie zeggen. Maar ja, zo ben ik nu eenmaal.

Van hetzelfde sentiment had ik last bij het opeten van onze eerste oogst konijnen. Hoewel ik konijnenvlees heerlijk vind en ik bewust afstand had gehouden, kreeg ik het niet door de keel. Klaarmaken en serveren, prima, maar ik eet het niet meer. Gelukkig kreeg ons moederkonijn vorige zomer maar 3 kleintjes. Twee daarvan zijn weggegeven, de ander houdt haar moeder gezelschap tot zij weer gedekt is (wie wil er nog een prachtig konijn dit voorjaar?)

Een van de moedergeiten is al weer gedekt door Bibi de bok, maar de ander wil maar niet tochtig worden.

Ook onze kippen en haan doen het goed, hoewel ze er niet in geslaagd zijn eieren uit te broeden. Een heeft het geprobeerd, maar zij zat op een gegeven moment wel op twintig eieren te broeden, dus dat werd niks. Blijkbaar legden haar co-hennen steeds een ei in hetzelfde hokje, wat zij dan weer rap onder haar vleugels moffelde. Geen kuikentjesoogst, maar ook vrijwel geen fruitoogst, behalve appels dan. We hebben nog laat een keer vorst gehad en daardoor hadden we weinig tot geen pruimen, kersen, peren, frambozen, aardbeien en noten. Nou ja, ook niet erg. Dat scheelde ook veel werk en er was genoeg om onze gasten weer een jaar lang allerlei huisgemaakte jams voor te zetten.

En hoe goed het met onszelf? Prima!. Ik heb alleen maar last van opvliegers (tja, wat wil je, 54 inmiddels), hoewel ik me nog wel zo voorgenomen daar niet aan te doen (m’n moeder was nogal lastig in die periode, vandaar). Maar het afgelopen jaar was ik in prima gezelschap, het leek wel of al onze vrouwelijke gasten er ook last van hadden (of zou dat zijn omdat je de symptomen opeens herkent?). Nou ja, het zal wel weer een keer over gaan. Ron zou geen De Hoog zijn als hij niet zeer regelmatig geblesseerd is, pijnen en pijntjes heeft, enz. Hij baalt daar uiteraard stevig van, want het weerhoudt hem van tennissen en golfen. Maar het heeft hem niet weerhouden om zelf een grote en mooie houtopslag achter het huis te bouwen, de moestuin en de druivenkas weer picobello op orde te hebben en zijn deel van onze huishoudelijke taken op zich te nemen. Het belangrijkst is dat zijn chronische kwaal onder controle lijkt te zijn. De houtopslag is – dat spreekt - bedoeld voor het hout dat hij samen met Albert zaagt in een bos bij Bétête. Ja, de heren hebben een bos gekocht, of liever gezegd de houtopbrengst ervan. Er ligt inmiddels één wintervoorraad in (dat leverde weer een blessure op), met de volgende voorraad zijn ze bezig.

Corrie en Ron

voor een onvergetelijke vakantie in Marokko

kom tot rust in het ook volgens de Fransen nog echte Frankrijk

er eens lekker tussenuit in eigen land

kom eens wandelen op de Franse campagnega