ga naar de website

"VEI LOU QUÉRI" in de Creuse - Limousin
Chambres en Table d'Hôtes en Gîte
"CHEZ MÉMÉ DELPHINE"

3, Route du Geay    
23220 Moutier-Malcard    
Frankrijk    
Tel. 0033 555 806608    
corrieron@wanadoo.fr    

Kerst- en Nieuw(jaar)sbrief no. 8 -  december 2010

Lieve lezers; vrienden, familie en gasten,

Ik heb jullie lelijk in de steek gelaten wat de verzorging van onze nieuwsbrief uit Frankrijk betreft. In maart 2009 stuurde ik de laatste. Druk? Ja, maar niet altijd, dus dat mag natuurlijk niet de reden zijn. Niets te vertellen? Integendeel, er ligt sinds vorig jaar zelfs een hele lijst klaar met onderwerpen die ik kan aanroeren (zal jullie een deel besparen). Veel weg geweest? Ook. Natuurlijk naar Marokko, in Frankrijk zelf en zelfs naar Nederland, maar we waren toch vooral thuis. Geen inspiratie? Geen prioriteit? Mogelijk. Hoe het ook zij, het zal een combinatie van dit alles geweest waarom ik jullie zo lang heb laten wachten. Maar daar is ie dan. En, omdat kerstkaarten vanwege de stakingen van de (dit keer Nederlandse) postbodes niet op tijd dreigen aan te komen, is dit meteen ook onze Kerst- en Nieuwjaarwensbrief. Overigens mijn excuses dat de brief misschien net een beetje te breed is voor je scherm. Ik krijg dat er maar niet uit, maar ik moet toch nog op herhalingsles, dus de volgende is hopelijk beter.

Voordat ik jullie een terugblik gun in de afgelopen twee jaar van ons Franse leventje, alvast wat blikvangers voor het komende seizoen:
> De Tour de France zal opnieuw onze regio aandoen. Voor de derde keer in 4 jaar tijd. Het moet niet gekker worden. In 2009 fietsten ze alleen maar hard langs, maar in 2008 startten ze in het naburig dorp Aigurande en kwam de caravaan zelfs door ons dorp. Blijkbaar is dat erg goed bevallen (of er is flink met de portemonnee geschud), want in 2011 is Aigurande opnieuw de startplaats. Er gaan nog geen geruchten dat ze weer door ons dorp komen, dus wie weet, maar de bevestiging van de startplaats is er. We hebben ook al veel aanvragen gehad van journalistieke zijde, van Franse, Duitse en Engelse kranten en tv-zenders (nee, nog niet van Mart Smeets), maar we hebben die allemaal geweigerd, omdat we de gelegenheid te baat nemen om weer een Tour de Fance arrangement aan te bieden. Dat was in 2008 zo leuk, dat we het graag nog een keer willen organiseren. Lees verderop in deze brief.
> We gaan ons 9e seizoen al weer in. Acht seizoen achter de rug waarin we het behoorlijk druk hebben gehad. Gelukkig, maar toch willen we het wat gemakkelijker voor onszelf gaan maken, ook om te voorkomen dat onze gastvrijheid sleets raakt. Meer daarover in het vervolg.
> We willen ons nog meer gaan richten op wandelaars. Daarvoor maakten we o.a. een tweede website. Lees hieronder meer.
> Er komt naast de Franse, Nederlandse en Engelse versie van onze website nu ook een Duitse. De vertaling is al gemaakt, ik moet het alleen nog implementeren.

Maar eerst een terugblik.
Zowel het seizoen 2009 als 2010 waren weer prima. We hadden veel (meestal leuke) gasten. Wandelaars en fietsers (waaronder bedevaartgangers naar Santiago de Compostela en Lourdes), (groepen) motorrijders, golfers, familie, oud opdrachtgevers/zakenrelaties en collega's, trouwe gasten, mensen die eerder met mij in Marokko waren, vrienden en bekenden en zelfs een stel met een combine. Vooral Fransen en Nederlanders, maar ook Belgen, Engelsen, Duitsers, mensen uit Algerije, Israël, Marokko en Egypte. Italianen, Australiërs, Zwitsers, Spanjaarden en Ieren. Kortom een internationaal gezelschap, dat garant stond voor veel gezellige avonden aan tafel. Natuurlijk hadden we ook minder leuke ervaringen. En om te laten zien dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is hier, daarover een anecdote. Hoogtepunt was dit jaar nl. wel een stel (oudere man met vrouw of dochter, daar zijn we nooit achter gekomen) die eerst problemen maakten over de kamer (kamer met 2 bedden gevraagd en toen ontevreden, omdat het 2 1-persoons bedden waren, want ze kregen 'altijd en overal' een 2- en een 1-persoonsbed), toen niet buiten wilden eten, de man die vervolgens z'n soep op de grond gooide, omdat het 'niet te vreten' was (gelukkig aten we toch buiten) en de rest van de avond onaangenaam, chagrijnig gezelschap vormden (dat er zo'n sfeertje hangt, weet je wel). Gelukkig gingen ze vroeg naar bed, dat was een hele opluchting voor ons én de andere gasten. Wat schetst onze verbazing toen hij Ron een paar dagen later belde om te vertellen dat hij aangifte ging doen bij de politie omdat ik 's nachts zijn auto had bekrast (hij had het zelf gezien). Nou kan ik redelijk strak zijn als zaken (en personen) me niet bevallen (jullie kennen me wel een beetje), maar hieruit bleek toch wel dat het allemaal niet aan ons lag, maar dat hij geestelijk behoorlijk in de war was. Je snapt dan alleen niet waarom zo'n vrouw dat niet even meldt of haar excuses aanbiedt. Nu kunnen we er om lachen natuurlijk en het hoort er allemaal bij, maar op zo'n moment is het erg vervelend, een beetje crisis.

De echte crisis is onze deur voorbij gegaan. Ook onze gasten lijken er geen last van te hebben gehad. Zowiezo merken we er hier niet zo veel van. De Creuse is nou niet bepaald een rijke regio, dus het kan ook al niet veel minder worden. Ze verdienen de kost hier vooral met ambachtelijke en agrarische activiteiten en blijkbaar gaat dat toch gewoon door. Daarnaast wonen er veel gepensioneerden (vooral boeren/boerinnen), en die trekken niet veel van de Franse Drees (400 tot 600 euro per maand, stel je voor). Ze hoeven hier de broekriem dus niet aan te halen, die zit al tamelijk strak.

de drieling

alleen, maar niet eenzaam

moeder kloek met kuiken

de gelukkigste hond ter wereld

bij ons mag dat wel

parapluzwam in de tuin, een delicatesse

enorme cêpe, een nog grotere delicatesse

prachtige boomzwam

Met ons persoonlijk ging en gaat het ook prima!. In mei heb ik een voetoperatie ondergaan. Wilde ik nog een beetje normale schoenen aan kunnen, moest er een arthroseknobbel worden verwijderd. Dat nam iets meer tijd in beslag dan ik had gedacht, maar het leverde me in ieder geval wel een hulp in de huishouding op die me 20 uur geweldig geholpen heeft om het huis een grote beurt te geven. En het heeft me doen besluiten om dan toch maar eindelijk zo iemand voor vast te gaan zoeken om mee te helpen met het poetswerk. Het is allemaal wel te doen (nou ja..), maar ik werk veel liever aan nieuwsbrieven, websites, in de tuin, enz. Het lijkt erop dat ik iemand gevonden heb. Zo'n echte (een maniac noemen ze dat in het Frans), die een groot deel van het huis inmiddels al op z'n kop heeft gezet en mij verordonneert om gordijnen te wassen, kasten op te ruimen, enz. Als die trend zich voortzet, mag ze blijven. Verder ben ik na de zomer de strijd met de ouderdom aangegaan door (in 6 weken tijd) 5 kilo af te vallen (dank u, Dr. Frank en m'n zus die me hierover tipte) en door mijn oogleden te laten liften (het ging wel heel erg hangen). Dat is erg goed gelukt. Het resultaat ontlokte een vriendin hier in de buurt in ieder geval om me aan te spreken met "gelifte moviestar" en dat was lief en als compliment bedoelt (neem ik aan....). Oh ja, en ik heb ook een permanente bril. Ik kan er dus weer een paar jaartjes tegenaan.
Ron is nog steeds een De Hoog, dus hij heeft nog regelmatig, pijnen en pijntjes en migraineaanvallen (of zo iets) en hij blesseert zich nog regelmatig bij het klussen in en rond het huis. Hij weet namelijk elke keer weer een nieuw project te verzinnen om het nog beter voor elkaar te hebben. Verder was hij als gewoonlijk druk met hout zagen met z'n maat Albert, met de moestuin en de druivenkas en uiteraard nam hij zijn deel van onze huishoudelijke taken op zich. Verder is op zijn initiatief en onder zijn bezielende leiding de gevel aan de straatkant opnieuw gestuct, de garagedeuren aan die kant vervangen door een raam, heeft hij de hele buitenboel geschilderd, het onderkomen van de geitjes vernieuwd en waarschijnlijk nog veel meer wat we intussen alweer vergeten zijn. Toch vond hij dit jaar ook nog tijd voor ontspanning. Hij was twee keer een week op stap met z'n vrienden om te fietsen en heeft ook nog als chauffeur gefungeerd voor de tuinclub van La Châtre die een tuinenreis naar Engeland hadden georganiseerd. Komend jaar gaat de reis naar Ierland en ook daar moet hij weer mee mee. Alles bij elkaar heeft hij het toch zo druk gehad, dat hij na het seizoen opperde om in 2011 een sabbatical te nemen. Nou wil ik het ook wel wat rustiger aan gaan doen, maar om nou een jaar dicht te gaan, ging mij toch wat te ver. Het is dus een echt Hollands compromis geworden, waarover later. 
 
Tessa zet haar carrière als topatlete voort. Zodra ze de kans krijgt, gaat ze mee met onze wandelende gasten. Ze weet bij het uitstappen van nieuwkomer nog steeds precies wat voor vlees ze in de kuip heeft en of er wat valt te bewegen de komende dagen. Als de gasten dat ook leuk vinden, wijkt ze geen ogenblik meer van hun zijde. Bij tijd en wijle verdwijnt ze nog wel eens een paar uur. Joost mag weten waar ze dan uithangt, maar meestal kan ze de andere dag niet lopen van de spierpijn. Een keer kwam ze ook met een gebroken teen terug. Deze tripjes worden overigens wel steeds minder. Hetzelfde geldt voor Onyx' enkele-reis-bezoekjes aan ons. De
17 km die hij moet overbruggen om ons op te zoeken, doet hij nog steeds met groot gemak, maar hij heeft er blijkbaar minder behoefte aan. Maar ja, hij is inmiddels ook al 12 jaar oud. Ouwe mannen worden - na wat uitspattingen in de penopauze - ook altijd wat honkvaster.

Met ons ander beestenspul gaat het (meestal) ook goed. Een van onze moedergeitjes kreeg in 2009 een tweeling, van onze vast leenbok Bibi, de andere niets, want zij moest dat jaar niets van hem hebben. Ook dit jaar had ze er niet veel zin, maar ze is toen een paar weken bij een andere dwerggeitenliefhebber (met bok) geweest, met als resultaat een schattig wit bokje. De andere moeder was als vanouds dol op haar gehoornde vriend en produceerde dit keer zelfs een drieling, die ze ook alle drie zelf groot heeft gebracht. Al dat jonge grut was weer een feest in de wei natuurlijk, niet alleen voor onszelf, maar ook voor onze gasten en de kindertjes (en hun ouders) uit het dorp. De kleintjes van de school maken met hun juf ongeveer wekelijks een excursie naar onze wei. Alle vier de geitjes zijn nog bij ons, maar het lijkt erop dat we weer een goede bestemming voor ze gevonden hebben. Waarschijnlijk gaan er twee naar collegae in het zuiden van de Creuse, die er al eerder twee van ons hebben overgenomen. De andere twee naar een Belgisch gezin die bij ons in de buurt een ecologische camping/pedagogische boerderij gaan beginnen. Bibi de bok is helaas verhuisd naar de Auvergne, maar gelukkig hebben we - na veel rondvragen - goede vervangers gevonden, nota bene in ons buurdorp Nouziers. De barbeheerder daar bleek er wel 5 te hebben, waarvan er overigens nog maar 2 'entier' (heel) zijn. De dames geit hebben de heren inmiddels goedgekeurd en als  het goed is, zijn ze ook gedekt. We zullen het resultaat ergens eind april zien.  
Met de konijnen hadden we de afgelopen twee jaar minder geluk. Twee keer brak er een ziekte uit en vonden we er een aantal dood in het hok. Nu hebben we er nog twee (rode Fauve de Bourgogne) en die hebben we veiligheidshalve maar ingeënt.

Onze gevederde huisdieren zijn flink in aantal toegenomen (te veel). Omdat onze kippen niet van die broeders zijn, kregen we een leuk kippetje van onze Engelse overbuurman voor dat werk en zij heeft inderdaad drie prachtige telgen opgevoed. Een mooie witte haan, een ravenzwarte en een mengelmoeskip. En, omdat onze haan, dé haan zullen we maar zeggen, opeens aan het kwakkelen sloeg en James zelf van al z'n kippen afwil (hij heeft er honderden gehad), kregen we onlangs ook nog twee kippen en een nog jonge, dus productieve haan van een ras dat groene eieren schijnt te leggen. Of dat wat wordt, weten we niet. Ze zijn vooralsnog erg bang en weigeren om 's nachts naar binnen te gaan. Misschien eindigen ze dan ook wel in de pan of in het hol van de vos. We hebben er zowiezo te veel (hanen in ieder geval) en de ouwetjes uit de kippensoos blijven maar in leven (tja, ook zij leven in de Creuse), maar zijn ook niet meer te eten. Ach, nee hoor, we zullen die chickens wel aan iemand anders zien te slijten. Op z'n ouwe dag heeft onze haan van een van onze gasten overigens nog een zeer toepasselijke naam gekregen die alles te maken heeft met z'n schorre gekraai: Joe Cocker! Wat een vondst. Dat we daar niet veel eerder op gekomen zijn. Nu maar hopen dat hij z'n naam nog een poosje mag dragen....................

druiven in de kas

wilde pruim

frambozen

clafoutis kersjes

rode bessen

kruisbessen

walnotenoogst

en dat is ervan geworden

We hebben twee prachtige zomers gehad. Niet alleen een goede kuikentjes- en geitjesoogst dus, maar ook gigantisch veel fruit. We hebben dan ook weer een enorme voorraad aan jams, chutneys, sappen, atjar, enz. Nog een reden om geen sabbatical nemen.........., want wie moet dat anders allemaal opeten?
De mooie zomers zorgden er ook voor dat we twee keer een broedend hoppenpaartje in de tuin hebben gehad. Dat was heel bijzonder. Kennen jullie de hop, een prachtige punkachtige vogel met een hanekam?

In Moutier-Malcard gaat alles z'n gangetje. Het postkantoor is - ondanks de plannen - nog steeds open, maar niemand weet nog hoe lang. Mondjesmaat wordt er getrouwd en geboren en veel meer gestorven. Voor veel ouwetjes is het tobben. Maar niemand klaagt. Ze zijn een hard leven gewend. Veel Engelsen die zich de laatste jaren in ons dorp hadden gevestigd, zijn weer terug of verder getrokken. Met de goedkope pond konden ze het blijkbaar niet meer bolwerken en de Creuse bleek voor velen bovendien niet het warme Zuid-Frankrijk, de pub 's avonds niet open, de dorpsbewoners alleen Frans te spreken en de post-, telefoon- en electriciteitsbedrijven geen website in het Engels te  hebben. Ik ben bang dat het aantal inwoners van ons dorp dit jaar onder de 500 zal zakken. M'n (twee)wekelijkse bakkie koffie bij Madeleine moet ik ook missen, want zij woont inmiddels permanent bij haar dochter in Parijs. Geveld door Parkinson kon zij niet meer zelfstandig blijven wonen, zeer tot haar verdriet. Onze buurvrouw Marguerite houdt het nog steeds vol, ondanks een knie- en heupoperatie en een gebroken been. Zij ziet met waardering dat ik dat bakkie leut nu bij haar kom drinken. Grappig om te zien dat ze zich graag aanpassen aan onze Nederlandse gewoonte van een kop koffie rond een uur of 11. Zelf zullen ze dat nooit doen.

Wij integreren dus samen met hen lekker door. Er werden zoals vanoud weer veel evenementen en feesten georganiseerd, waaronder een Klassefeest voor alle mensen die in 1950 en 1951 waren geboren en met elkaar op school hadden gezeten. Een reünie dus. Van heinde en verre kwamen ze naar Moutier. En, omdat Ron ook van die lichting is, kregen ook wij een uitnodiging. Grappig hè?

Oh ja, hebben jullie in Nederland nog meegekregen dat het Creusense stadje Aubusson, of liever gezegd haar eeuwenoude en unieke tapijtindustrie, uitgeroepen is tot Unesco werelderfgoed, evenals de "Franse maaltijd"?

Op dit moment is iedereen in het dorp druk met de kerstverlichting en -versiering. Bomen vol met lampjes en z.g. cadeautjes, verlichte arresleeën met rendieren ervoor, veel tegen de muur klimmende kerstmannen, wiebelende kerstbellen, enz. Kortom hoe meer hoe beter. Daar scoor je mee als dorp in de Creuse. Wij doen in alle bescheidenheid mee met één lichtslang langs de dakgoot. Na de feestdagen gaan we weer aan het nieuwe seizoen denken en dat brengt me op de vooruitblik.

Met de wandelende gasten is het eigenlijk altijd goed toeven. Dat komt natuurlijk ook omdat die meestal langer bij ons zijn en we zelf ook graag stappen.. Vandaar ook ons besluit om ons nog meer op die groep te gaan richten (wat niet betekent dat de anderen minder welkom zijn hoor) en daarvoor een nieuwe website in het leven te roepen. Kijk maar eens op www.wandelen-in-frankrijk.net. Ik heb de website gemaakt en Ron heeft ontzettend veel tijd gestoken in de wandelingen. Hij heeft eerst op de ATB (samen met Tessa) en daarna met behulp van een speciaal computerprogramma meer dan 30 wandelingen beschreven en in kaart gebracht, variërend van 6 tot 25 km. Vanuit ons huis of op redelijke rijafstand. Dat moet dus wel een succes worden.
We hebben twee jaar geprobeerd ook begeleide groepswandelweken te organiseren, maar daar stoppen we mee. De animo daarvoor was gewoon te klein en het bracht onevenredig veel werk met zich mee. Mogelijk dat we volgend jaar combinatiewandelreizen met een collega in het zuiden van de Creuse gaan opzetten, maar dat is nog maar een idee.

In ieder geval komt er dus weer een Tour de France arrangement. De renners van de Tour zullen opnieuw onze mooie regio doorkruisen. Na de aankomst in Châteauroux op 8 juli, vertrekken ze de volgende dag vanuit Aigurande, 12 km bij ons vandaan, voor de 8e etappel, en eerste bergetappe, van 190 km naar Super Besse. Het arrangement loopt van 8 tot 15 juli, zodat de deelnemers ook de gelegenheid hebben dé nationale feestdag van Frankrijk, quatorze juillet te vieren. In ons dorp vinden dan allerlei festiviteiten plaats (bloemencorso, muziek- en dansoptredens, mechouï (lam aan het spit) en ’s avonds bal. Naast een feeestelijke Tourdag met muziek en culinaire hoogtepunten en Quatorze Juillet, plannen we in ieder geval ook weer een Franse wandeldag in, evenals een bijzondere maaltijd bij onze vrienden en voormalige collega's Henry en Béatrice (kijk maar eens op www.utopaille.fr) en een lorry-fietstocht. De eerste boeking is al binnen. Ben je ook geïnteresseerd? Laat het ons gauw weten. Een dezer dagen wordt het arrangement namelijk wereldkundig gemaakt op de website. Lees helemaal onderaan nog maar eens het verslag van de vorige editie.

Tot slot nog een opmerking over de spaar-Corrie-en-Ron-regeling. Die zal inhouden dat we volgend jaar tijdens het hoogseizoen (dus een groot deel van juli en augustus) 4 keer in plaats van 5 keer de maaltijd zullen serveren. Ik denk er nog over om op de zondagavonden de mogelijkheid van een z.g. 'plateau d'hôtes' te bieden, d.w.z. een koude, picknickachtige schotel, omdat het altijd lastig is om op zondagavond een restaurant open te vinden, maar daarop moet ik nog wat verder broeden. Verder zullen we in die periode in principe alleen boekingen vanaf 3 nachten accepteren. Voor trouwe gasten maken we daarop overigens een uitzondering. Zij/jullie hebben immers een streepje voor.

Voor ons begint het nieuwe jaar met een vakantie naar warmer oorden. Als echte Fransen blijven we in eigen land, maar dan wel overzee, La Réunion. In februari ga ik vervolgens één, mogelijk twee keer naar Marokko, evenals eind maart (en dan weer in het najaar, insha-Allah). In februari hebben we een speciale jubileumreis, omdat het al weer 10 jaar geleden is dat Brahim en ik, samen met alle anderen, begonnen met onze wandelreizen.

woestijnlandschap

Hoge Atlas Occidental

Hoge Atlas Telouet

Siroua gebergte

Hoge Atlas Central MGoun

Hoge Atlas Central Toubkal

Sahro gebergte

Erg Chebbi

De crisis heeft er behoorlijk ingehakt in Marokko. Ook ik moest een deel van de geplande reizen schrappen vanwege te weinig belangstelling. Gelukkig kon ik hen toch nog verblijden met 3 groepen in 2009 en 4 in 2010, mede dankzij - wat ik noem - 4 besloten groepen. D.w.z. mensen die een eigen groep formeren en waar wij op maat een reis voor samenstellen; ik mocht twee keer met een familie op stap en twee keer met een groep mannen, een van 6 en een van 19. Erg leuk, hoewel ik bij de laatste twee behoorlijk hard moest lopen.

Ik probeer me inmiddels ook een beetje op de Franse markt te begeven. Vorige winter maakte ik de website in het Frans en afgelopen week mocht ik een presentatie geven aan de gasten bij onze vrienden van Utopaille. Klik maar eens op deze link dan kan je ook nog meegenieten, hoewel je het moet doen zonder mijn gesproken commentaar. Maar, het zal niet meevallen om veel mensen te interesseren. Er zijn veel professionele wandelorganisatie die reizen naar Marokko organiseren en bovendien is Marokko voor de Fransman niet zo bijzonder als voor de Nederlanders. Velen zijn er geweest, het was immers een Franse kolonie (protectoraat zeggen ze zelf....), ze spreken er nog aardig Frans, dus.....................

Ron gaat zoals gezegd weer op tuinenreis, ongetwijfeld een of twee keer met z'n vrienden fietsen en er zit ook nog een wandelweek in Frankrijk met een trouwe gast/vriend in het vat.
Veel tijd om naar Nederland te komen, zullen we dus waarschijnlijk niet hebben.
Er zit dus niets anders op dan dat jullie (weer) massaal deze kant op komen................ We zien jullie uiteraard graag komen.

We wensen jullie in ieder geval hele Fijne Feestdagen en al het denkbare Goede voor 2011!

En, tot ziens zullen we dan ook maar zeggen!

Corrie en Ron

voor een onvergetelijke vakantie in Marokko

ga er eens lekker tussenuit in eigen land

kom tot rust in het ook volgens de Fransen nog echte Frankrijk

kom eens wandelen op de Franse campagne


de solexen

de Franse wandeldag

de publiciteitskaravaan

het arme beest

Albert découpeert

de band

reuze gezellig

de zingende familie

En dan hét evenement van vorig jaar de Tour de France en ons gelijknamige arrangement. Na het bekendmaken ervan, stroomden de aanmeldingen direct binnen. De week zelf begon met de jaarlijkse 6-uurs Solexrace in ons dorp. Ook voor mensen – zoals ik - die niet van racen of herrie houden toch een heel spektakel. Een van de dagen daarna maakten we met z’n allen een z.g. Franse wandeling door het Creusense landschap. Een ronde die halverwege wordt onderbroken door een ‘menu ouvrier’ (werkmansmaaltijd) in een herberg, met 4 gangen en onbeperkt rode wijn. We kozen voor de ronde Bourg d’Hem – La Celle Dunoise – Bourg d’Hem, die ons niet alleen langs het riviertje de Creuse leidde, maar ook door allerlei gehuchtjes en de twee lieflijke dorpjes die de naam aan de route geven. Niet alleen onze huisgenoten deden mee, maar ook een bevriende familie met aanhang die hier in de buurt een grote schuur aan het opknappen zijn (en met wie ik in februari in Marokko wandelde). De enkele niet-wandelaars kwamen op vier wielen naar La Celle Dunoise, wat maakte dat we met zo’n 15 man/vrouw aan tafel zaten.
De Tour-dag zelf begon al vroeg met de voorbereidingen voor het varken aan het spit. We hadden er een van zo’n
20 kg besteld, maar Ron kreeg een jongedame van wel 30 kg in z’n handen gedrukt toen hij zich bij het regionale abattoir vervoegde. Onze goede vriend Albert was om 11.00 uur ter plaatse om het beest (dat al een dag gemarineerd had in een mosterdmengsel) draaiende te krijgen en te houden, het bij tijd en wijle, als een bisschop met een wijwaterkwast, besproeiend met een mengsel van olijfolie en verse kruiden. ’s Avonds rond 8 uur mocht zij eraf en Alberts toewijding en werk was niet voor niets geweest. Alsof er een knorrend engeltje over je tong pieste. Zelden zulk mals vlees gegeten. De hele toerkaravaan zelf zat toen natuurlijk al lang en breed aan de biefstuk met pasta in hun hotel. ’s Middags rond 12.00 uur kwamen ze door ons dorp, de renners, om 10.30 uur voorafgegaan door de hele publiciteitskaravaan, kwistig allerlei prullaria in het rond strooiend waar mensen van alles voor over hebben om het in handen te krijgen. Suzanne en ik waren toen al weer druk in de weer om de lunch voor te bereiden voor de echte toerliefhebbers die met Ron naar Aigurande waren om de start mee te maken.
Het was prachtig weer, maar na de lunch dreigden een paar druppels toch nog roet in het avondlijke eten te gaan strooien. Gelukkig waaide het buitje over en met behulp van onze gasten en vrienden konden we de tuin voor de (verder zwoele) avond gaan voorbereiden. Aan het begin van de avond kwamen onze vrienden en voormalige collega’s Henry en Béatrice met hun 5-koppige band de zaak installeren en toen kon het feest van start gaan. Gezien de te verwachten rumoerigheid hadden we uiteraard ook onze buren uitgenodigd, alsmede een aantal vrienden en bekenden uit de buurt. Het was een internationaal gezelschap; Nederlanders, Fransen, Ieren en Australiërs, bij elkaar zo'n 40 m/v. Uiteraard was ook de wandelfamilie weer van de partij, die op hun eigen wijze een bijdrage aan het feest leverden door een zelf gecomponeerd lied ten gehore te brengen. De kinderen deden het daarna nog eens dunnetjes over met een improvisatie ter plekke.
En, uiteraard was er de hele avond goed te eten en drinken, zoals het een geïntegreerd gastheer en –vrouw in Frankrijk betaamt. Het werd een zeer geslaagd feest dat tot in de kleine uurtjes duurde. Nee, Mart Smeets is niet gekomen. Hij had blijkbaar de voorkeur gegeven aan Argenton sur Creuse, maar wat zal hij er spijt van hebben gehad als hij het had geweten………………….