Logo van "Veï Lou Quéri"

"VEI LOU QUERI" in de Creuse -Limousin
Chambres en Table d'Hôtes
Wij verzorgen graag uw vakantie in Moutier-Malcard. 

Ons adres en zo
Onze tarieven
Reserveren

Home > Uw gastheer en gastvrouw > en wat ons nog meer bezig houdt

Poesette

Ron schilldert de luiken

Corrie en Ron

de vrouw met twee gezichten

Nina

moeder en dochter

Het vak van gastheer en gastvrouw was voor ons ook nieuw. We wilden in Frankrijk een natuurlijker en rustiger leven, zonder de nadelen van het drukke en verstedelijkte Nederland. We startten onze Chambres en Table d'Hôtes. Een prima combinatie van werk en onze wensen en hobbies.

Ron vindt het namelijk heerlijk om binnen en buiten te klussen. Het resultaat van de verbouwing is dan ook voor een groot deel aan hem te danken, evenals de huidige staat van onderhoud. Na de verbouwing kreeg hij weer tijd om zijn geliefde sporten te beoefenen. Fietsen, atb'en en golf. De keuze voor de Creuse is immers mede daarom gemaakt.
Hij is bovendien veel te vinden in de groententuin met een heuse druiven- en een tomatenkas. Z'n Westlandse afkomst verloochent zich niet.

Corries grootste hobby is honden. Dat is begonnen toen ze op 4-jarige leeftijd vriendinnetje werd met de dochter van de dierenarts en hun huis vol honden.
Helaas was ze niet goed genoeg in de beta-vakken om zelf dierenarts te kunnen worden. Toen we ons huidige huis kochten van een voormalige dierenarts, was de cirkel echter toch rond.

We houden beiden van reizen, wat zich ook in de inrichting van ons huis laat zien.

Onze familie is sinds onze komst hier flink gegroeid. Na de dood van onze vorige honden Kanjer (en dat was ze) en Tessa (ook zo'n geweldig beest) is Nina hen opgevolgd. We haalden haar - net als Kanjer en Tessa indertijd - in juli 2019 uit het asiel. We weten niet veel van haar geschiedenis. Behalve dat ze enorm bang was (en soms nog is) voor mannen. Ze is duidelijk geslagen. Als jong hondje is ze zwervend ergens aangetroffen. Na een maand bij een gastgezin kwam ze in het asiel waar ze haar ruim een jaar heel goed verzorgd hebben. We zijn heel blij met haar en zij met ons.

moeder geit

altijd weer aandoenlijk

zoon Koos

haan

Betje, met de fles grootgebracht

moeder en kippenkinderen

In de zomer van 2013 werden we tijdens een wandeling met gasten halverwege opgewacht door een jong poesje. Ondanks herhaalde pogingen haar 'af te schudden', bleef ze ons volgen tot huis toe. Ze bleek van niemand te zijn en was waarschijnlijk in het bos gedropt. Enigszins met tegenzin besloten we haar te houden, er moeten tenslotte ook muizen worden gevangen. Wat zijn we achteraf gelukkig met die beslissing. Het is een schatje. En, omdat de buren haar tijdens onze afwezigheid moeten verzorgen, mochten zij de naam kiezen. Het werd Poesette, de verfransing van Poes, maar dat vrij vertaald ook "klein duimpje" of 'handenbindertje' kan betekenen (het is maar hoe je het schrijft of voelt).

Verder hebben we konijnen, vissen, kippen, een haan en drie dwerggeitjes, Koos en zijn zusjes Tikrût en Betje. Daarnaast heeft onze tuin een aantal vaste bewoners die we ook maar als deel van onze familie beschouwen.

Corrie wandelt niet alleen graag met haar hond(en) in Frankrijk, maar ook om kennis te maken met de geuren, kleuren en mensen uit andere culturen, vooral in Marokko. Ze is daar sinds 2001 regelmatig voor haar eingen kleinschalige hulpprojecten. Door het organiseren van vooral wandelreizen helpt ze de mensen daar aan werk en inkomen. Ze onderhoudt er ook een scholingsfonds.
De dankbaarheid en de warmte die ze terugkrijgt van haar - inmiddels - Marokkaanse vrienden en de zo gastvrije bevolking én de enthousiaste reacties van haar reisgenoten, maken het alle tijd en moeite meer dan waard.

Kijk maar eens op de site www.aziamtrek.com.

Het gezelschap van dieren brengt veel liefde en plezier met zich mee, maar leed is ook onvermijdelijk. In de jaren dat we in Frankrijk zijn, hebben we ook afscheid moeten nemen van een aantal dierbare vierpotige vrienden.

zus Tikruut

vaste bewoner in onze tuin

een deel van onze grote waterfamilie

elk jaar een broedend hoppenpaar

mooi van lelijkheid

Onze eerste hond Kanjer heeft de laatste twee, waarschijnlijk gelukkigste jaren van haar leven nog in Frankrijk kunnen doorbrengen. In oktober 2003 hebben we haar moeten laten inslapen.
Hier ligt ze, omringd door haar vrienden Kasper en Ziggy, ook al lang niet meer in leven.
Daarna kwam Tessa, groot liefhebster van wandelingen. Ze heeft samen met ons of onze gasten heel wat kilometers afgelegd. We haalden haar - net als Kanjer indertijd - in april 2004 uit het asiel. Ze heeft de respectabele leeftijd van 15,5 bereikt.

Een ander hondenfenomeen was Onyx, een hond van vrienden van ons.
Hij overbrugde regelmatig in z'n eentje 17 km om bij ons te kunnen zijn. Het was een geweldig beest.
Hij en Tessa ontsnapten als ze konden, om samen te gaan 'wandelen'. Van enkele uren tot dagen.
Op hoge leeftijd is hij van zo'n uitstapje nooit meer teruggekeerd. Hij is in het harnas gestorven.

La Patronne, een van onze moedergeiten die tot haar dood de baas was van onze kleine kudde.
Ze is, getroffen door een darmkoliek, in Corries armen op weg naar de dierenarts overleden.
Haar tweelingzus Moeders is in 2018 overleden. Zij was kampioene geitjes baren. Haar record van een vierling kan ook in het Guiness Book of records.

onze Kanjer in het midden

Tessa

Onyx, superhondla patronne

Moeders

Home < Uw gastheer en gastvrouw < en wat ons nog meer bezig houdt

Webmaster"Veï Lou Quéri" Chambres et Table d'hôtes en Creuse: Corrie de Hoog -Tous droits réservés © 2007 - Contact: corrieron@wanadoo.fr